Schoolwerk heeft het voor mij een tijdje moeilijk gemaakt om updates te plaatsen. Nu zit ik echter weer in een rustige periode waardoor ik ook weer eens iets kan schrijven. De laatste weken zijn voor mij op wedstrijdgebied erg goed verlopen. Om te beginnen had ik op 10 maart de eerste boulderwedstrijd bij de senioren van dit jaar. Er ontbraken een aantal goede klimmers waardoor voor mij de kans ontstond om een goede prestatie neer te zetten. De gehele finale stond ik op de eerste plek, maar in de laatste boulder draaide de laatste pas mij de nek om. Ik was te klein om bij de eindgreep te komen en drie sprongpogingen konden me hem wel aan laten raken, maar niet vast laten houden. Hierdoor eindigde ik alsnog op een derde plaats. Jammer op dat moment, maar achteraf kan ik tevreden zijn met mijn eerste podiumplek bij de senioren.
Een week later werd de eerste senioren leadwedstrijd gehouden. Ik klom deze wedstrijd redelijk steady en kon zeker tevreden zijn met mijn finaleklim. Aan het einde van de finale dacht ik mijn tweede podiumplek binnen te hebben maar de jury vond toch echt dat ik een greep niet op het raakvlak geraakt had. Ik begrijp nog steeds niet helemaal hoe je een greep die kleiner is dan een halve mandarijn niet op het raakvlak kon raken en ik voelde me hier wel benadeeld. Uiteindelijk moest ik dus genoegen nemen met een nette 4e plek.
Om alles een beetje rustig te houden heb ik de eerste jeugdwedstrijd van het seizoen overgeslagen waardoor ik op 15 april mijn eerste jeugdwedstrijd mocht klimmen. Ik hoef niet heel veel te zeggen over deze wedstrijd, ik zat lang in de isolatie maar kan niet anders dan tevreden zijn over mijn 3x top, waaronder de finale die later als 7c+ gewaardeerd is.
Gisteren, 21 april, de tweede leadwedstrijd bij de senioren. Tijdens mijn eerste kwalificatie was ik nog niet compleet warm, maar toch klom ik op een redelijk niveau naar boven. Deze route is uiteindelijk niet getopt en ik kwam er als vierde uit. De andere kwalificatie werd door alle finalisten vrij eenvoudig getopt. In de finale klom ik, net als vorige week, lekker door. Ik versnelde prima op de momenten waar het kon, maar ik kon ook mijn rust vinden op de momenten dat het nodig was. En toen ik verzuurd was kon ik netjes doorbewegen en alles geven. Ik kwam naar beneden met een voldaan gevoel omdat ik echt het idee had dat ik niet verder had gekund. Het resulteerde in een tweede plaats achter Elko! Een goede prestatie en ook mijn eerste seniorenleadpodiumplek. De volgende wedstrijd laat even op zich wachten, maar op 13 mei zal ik proberen mijn podiumplek in het algemeen klassement lead te behouden. Tussendoor kan ik dan net een weekje naar Bleau.

Ik heb al een lange tijd niets meer gepost, maar ik heb mijn eerste wedstrijd van het jaar weer geklommen en dus weer een onderwerp om over te posten: Dust 2012. Deze wedstrijd was in meerdere opzichten een goed meetpunt voor mezelf. Het was een goed moment om te kijken hoe het zit met mijn algemene en technische fitheid en daarbij was het ook goed om eens te kijken of het me ook zou lukken om een mijn gedachtes rustig te houden en niet extreem veel waarde te hechten aan een wedstrijd die er toch niet toe doet. Om dit ook aan mezelf te bewijzen heb ik vrijdag, de dag voor de wedstrijd, getraind als een malle, wat tot gevolg had dat ik op de wedstrijdochtend met een kapotte huid en een beetje spierpijn zat.
Om half 12 begon ik samen met Ulf op te warmen en meteen voelde ik mijn huid. Ook merkte ik dat ik snel moe was, maargoed ik was alleen maar aan het opwarmen dus misschien dat het later beter werd. Hoe verder de wedstrijd vorderde, hoe beter ik ging klimmen en rond een uur of half 1 begon het echt lekker te gaan. Een uurtje later had ik al drie 7b’s en twee 7b+en op mijn lijstje staan. Daan, mijn grootste concurrent in de jeugdcategorie had al drie 7b+en twee 7b’s op kunnen schrijven en ik stelde me al in op een flink verlies, hij leek zo fit en mijn lichaam voelde erg zwaar. Maar schijn bedriegt en in een keer lukte er een 7c, wat me erg veel punten opleverde. Terwijl Daan in de 7c begon te werken klom ik er nog 2 uit. Nu lag ik toch echt ver voor. Ik kreeg te horen dat ik nog wel eens hoog zou kunnen eindigen bij de senioren en ging dus door naar de 7b+ die me eerder niet gelukt was. In een drie kwartier klom ik ook die boulder, mijn energie leek maar niet op te gaan. Doorgaan naar een 7b die meer punten waard was dan mijn 7b’s. Hier bakte ik vrij weinig van en toen mijn huid niet meer stopte met bloeden heb ik het, een half uur voor tijd, maar opgegeven. Het resulteerde in een eerste plek bij de jeugd en een vierde plek bij de senioren.
Ik ben erg tevreden over deze dag. Ik had niet verwacht dat het iets zou worden aangezien ik vrijdag al helemaal kapot was gegaan, maar ik denk dat het juist daardoor erg goed ging. Het is me gelukt om te klimmen zonder verwachting en dat is een overwinning op mezelf.

Ik wist dat als ik naar behoren klom, ik een behoorlijke prestatie neer zou kunnen zetten op het NK Lead 2011 in mijn thuishal in Tilburg. Het enige wat me te doen stond was naar behoren klimmen. In de dagen voor de wedstrijd heb ik vertrouwen opgebouwd richting de wedstrijd door tegen mezelf te blijven zeggen dat ik de laatste tijd mentaal erg gegroeid was en dat ik voor eigen publiek, in een vertrouwde wand geen fouten zou gaan maken.
Gisteren ging het NK dan toch echt beginnen. Ik had van tevoren minder last van wedstrijdspanning dan verwacht. En zeker toen ik tijdens het inlezen zag dat deze route mijn route zou gaan worden zat ik vol vertrouwen. Ik klom rustig en beheerst naar boven en kwam nauwelijks moe bij de top aan, helemaal blij! Achteraf bleek dat ik vergeten was mijn een-na-laatste setje te klippen waardoor ik teruggezet werd naar plek 5. Ik baal daar toch erg van omdat het toch wat slordigheid is die ik uit mijn klimmen wil krijgen, het setje zat wel op een hele rare plek waardoor ik wel van mezelf begrijp dat ik het vergat. Toch mag ik zoiets niet vergeten, gelukkig bleef het deze keer zonder gevolgen! Hieronder is mijn halve finale te zien:


De finale ging zoals ik gehoopt had. Het was echt totaal genieten. Het publiek stond volledig achter me en dat dreef me steeds hoger. Het was lang geleden dat ik echt had genoten van een wedstrijd, maar deze keer kon het eindelijk weer. Ik viel net voor het eind toen ik een greep niet helemaal goed inschatte en dat door mijn verzuring niet echt meer kon corrigeren. Het was goed voor een 4e plek, iets waar ik zeker tevreden mee ben, zeker omdat ik weet dat de mensen die boven mij eindigde gewoon nog iets te hoog gegrepen zijn voor mij. Hieronder is mijn finale te zien:


Kortom, het was een geweldige wedstrijd waarin ik vooral mentaal een enorme stap heb gemaakt. Ik kijk nu vol vertrouwen uit naar de laatste wedstrijd van het seizoen, de EYC in Kranj.
Er deden ook nog andere Neoliet Tilburg klimmers mee:
Ulf : 8
Wouter : 9
Yannicke : 11
Sanne : 10
Brechtje : 4

Nederlands kampioenen Tabitha en Jorg, gefeliciteerd.
Hier is nog een geluidsfragment (rechtsboven) van Omroep Brabant te vinden.

Mijn seizoen is tot nu toe niet om over naar huis te schrijven. Mijn trainingen de laatste tijd echter wel. Mijn focus is sinds het NK Boulder gericht op het volgende NK: Het NK Lead in Tilburg. De drie kwalificatiewedstrijden gingen totaal niet naar wens, en hoewel dat op dat moment een grote teleurstelling was geeft het me nu vertrouwen. Ik wist op de slechte momenten voldoende op te brengen om me te kwalificeren voor het NK. Op de goede momenten kan ik ver boven mijn eigen niveau uitstijgen, en dus hele mooie dingen neerzetten. De laatste weken bestaan mijn trainingen voornamelijk uit duur- en weerstandtrainingen en uit wedstrijdsimulaties. Vooral bij dat laatste merk ik dat ik de laatste tijd veel vooruit ben gegaan. De rust is in mijn klimmen gekomen en het vertrouwen in mijn eigen kunnen is terug. Als laatste kan ik nog heel erg veel vertrouwen halen uit de halve finale tijdens het NJK een paar weken geleden. Als ik mijn routes klim zoals die ene route en zoals af en toe in de training de laatste tijd, dan kan ik mooie dingen presteren tijdens mijn eerste NK Lead, wat tegelijkertijd een thuiswedstrijd is!

Afgelopen zondag was het weer tijd voor het Nederlands Jeugd Kampioenschap, dit maar in Haarlem. Nadat ik de twee kwalificatiewedstrijden met weinig moeite gewonnen had bleef er voor mij maar 1 plek over waar ik tevreden mee zou zijn: De eerste.
Voor de verandering deden er dit jaar een aantal Belgen mee aan het NJK, en met de Belgen kwam ook mijn uitdaging in de vorm van Lukas Geukens. Aan het begin van het seizoen had ik Lukas twee keer kunnen verslaan, maar tijdens het WJK klom hij me genadeloos voorbij, tijd voor revanche. Deze uitdaging maakte het ook dat ik mijn volledige concentratie voor deze wedstrijd kon opbrengen.
De halve finale was een groene route door de rechterzijde van het dak. Ik begon en ik klom voor het eerst sinds februari een route zoals ik ze wil klimmen: Snel, strak en koppig. Ik klom naar mijn idee perfect en kwam zonder enige vorm van moeheid aan bij ene passage twee grepen onder het eind. Zonder al te veel na te denken besloot ik dat ik dit best kon campussen, veel sterker dan dat ik normaal gesproken in een training ben campuste ik de route uit, een TOP zonder dat ik iets van verzuring voelde. Naast mij topte ook Lukas de route, maar ik kon mijn vertrouwen niet op.
Mijn voorbereiding voor de finale was precies hetzelfde als die voor de halve, ook het moment dat ik de route instapte ervoer ik precies hetzelfde, maar twee grepen later was ik mijn flow kwijt. Ik was laf aan het klimmen en durfde niet dynamisch aan te zetten. Vroeg in de route koste dat me mijn kop. Ik wist zeker dat ik mijn doel niet had gehaald, Lukas had me verslagen en ik zou zelfs de wedstrijd niet gaan winnen. Gelukkig viel het mee. Ik werd eerste van Nederland, achter Lukas, maar toch Nederlands Kampioen!
Op basis van de finale vind ik niet dat ik iets verdien, ik klom niet zoals het hoort en al helemaal niet zoals het dus kan. Op basis van de halve finale vind ik wel dat ik terecht gewonnen heb, zoals ik daar klom was waar ik al heel het seizoen op hoop. Daar ga ik me aan vast houden. Ik weet dat ik het stiekem toch wel kan en dat geeft een hele hoop vertrouwen richting het NK volgende maand. Hieronder nog een foto van de finale:

Veel gebeurd de laatste tijd. Twee EYC’s en een NK. EYC’s boulder gingen naar mijn idee prima. De eerste was goed voor een 20e plek, terwijl ik toch wel iets hogers van mezelf verwachte. Bij de tweede maakte ik die verwachting waar met een nette 14e plek. Ik begin meer en meer in vorm te komen.
Op het NK was ik goed voor een 8e plek. De plek was voor mij prima, maar ik was toch niet tevreden over het klimmen. Iets wat voor mij de hele dag verpeste. Na er een nachtje over te hebben geslapen ben ik er achter gekomen dat het eigenlijk een prima resultaat was en dat ik gewoon niet te streng voor mezelf moet zijn.
Twee uitgebreidere verslagen komen waarschijnlijk volgens weekend, maar school vereist op het moment iets meer aandacht dan normaal gesproken. Hieronder alvast een filmpje van hoe ik mijn derde boulder klom bij het NK:

Na gisteren kon ik met een kapotte huid maar met een beetje een goed gevoel beginnen aan de eerste officiële speedwedstrijd in Nederland. Ik ging er vooral heen om gewoon een leuke dag te hebben en de rest maakte vrij weinig uit. Dat klimt toch een stuk lekkerder. In het begin was er een oefenronde waar je vrij door de route kon klimmen. In die oefenronde begon ik met een tijd van 21 seconden. Aan het einde was mijn tijd nog 9.62. Niet super vergeleken met de rest, maar ik kon wel aan de kwalificaties beginnen.
De kwalificaties gingen verrassend goed. De eerste keer klom ik een tijd van 8.96, de tweede werd het zelfs 8.36. Ik ging een beetje verrast als eerste door naar de kwartfinale.
De kwartfinale won ik redelijk gemakkelijk, in de halve was het verschil niet groot, maar ook daar won ik. Toen kwam de finale tussen mij en Elko.
De route zat inmidels perfect in mijn hoofd. Bij het startsein stonden mijn voeten meteen fout. Zo’n foutje brengt je meteen uit concentratie, en ik wilde zo snel mogelijk Elko bijhalen. Om sneller te gaan bracht ik ook wat meer risico in mijn klimmen, dat pakte fout uit. Ik schoot met mijn linkerhand van de op-twee-na-laatste greep af, en viel. Jammer, ik had uiteindelijk toch gehoopt op de eerste plek, maar met een tweede was ik ook tevreden. Jammer was dat ik later hoorde dat ik wel voor lag toen ik viel. Extra zuur, maar verder maakt het me vrij weinig uit.
Ik ging voor een leuke dag, dat is zeker gelukt. De volgende keer doe ik weer mee!

Dat mijn huidige vorm te wensen over laat werd duidelijk toen ik gisteren tijdens een wedstrijdsimulatie in mijn ogen ernstig faalde. De frustratie van die dag zat er ook nog in toen ik vanochtend aan de laatste boulderwedstrijd van het jaar begon. Na die training van gisteren was de enige doelstelling die ik voor mezelf had om gewoon plezier te hebben in het klimmen. In het begin ging dat dus niet zo makkelijk als dat het klinkt. Het fijne was dat ik alle tijd had om de boulders te doen en toen ik eenmaal de roze boulder nr. 17 had gedaan (na erg veel frustratie meteen) kon er eindelijk een lachje vanaf. Vanaf dat moment lukte het me wel om gewoon lekker te klimmen, de uitslag wel in het achterhoofd, maar gewoon proberen het er het beste van te maken.
Na een flinke poos alle semi-moeilijke boulders te hebben gedaan stond ik voor de keus. Ik had de 5 moeilijkste boulder niet gedaan, en daaronder wel alles. Moest ik nou doorklimmen in voor mij redelijk kansloze boulders of even de kat uit de boom kijken. Ik koos voor de tweede mogelijkheid en ging in mijn hoofd alle concurrenten af. Na een tijdje besloten om mijn formulier maar in te leveren en maar te zien wat het zou worden. Ik had in mijn hoofd zitten dat ik ergens rond een gedeelde 7e plek zou komen. Die 7e plek bleek uiteindelijk een gedeelde 5e plek te zijn, waardoor ik ruim in de finale zat.
Die finale was voor mij de mentale grens, eenmaal in de finale dacht ik me wel gekwalificeerd te hebben voor het NK en daarbij vond ik van mezelf dat ik daar hoorde. Goed presteren in de finale is voor mij alleen geen vereiste waardoor ik gewoon met alle relaxedheid kon klimmen.
Boulder 1 maakte me een beetje bang. Ik wist dat de twee klimmers voor mij allebei getopt hadden en werd er een klein beetje bang van. Mijn eerste twee pogingen waren dan ook waardeloos. Pas na de tweede poging zag ik dat ik niet linksom, maar rechtsom moest, toen lukte hij meteen. 1 top in 3 pogingen.
De tweede boulder was niet te doen voor mij, een half handje langer was genoeg geweest, een stuk sterker was genoeg geweest, misschien was iets meer creativiteit ook wel genoeg geweest. Ik had in ieder geval geen van allen dus kon ik niks presteren in deze boulder.
Boulder nummer drie bracht voor mij veel problemen met zich mee. Ik was niet sterk genoeg en daar wil ik het hier eventjes op houden. In ieder geval was ik wat teleurgesteld dat ik in twee boulders niet eens tot de zone was gekomen.
De laatste boulder bracht in een klap alle plezier weer terug. De eerste drie pogingen was ik een beetje aan het klungelen voordat ik zag hoe ik het nou echt op moest lossen. Die poging haalde ik de zone. Ik miste jammer genoeg telkens de greep erna. Ik kwam daar niet verder dan de zone, maar het gevecht met de boulder bracht heel veel leuke gedachtes met zich mee.
Uiteindelijk weet ik dat mij klimmen beter kan. Net iets sterker, net iets scherper, net iets gecontroleerder. Toch ben ik erg tevreden over het feit dat ik weer een keertje genoten heb van mijn wedstrijd. De 7e plek is prima. En ik heb me ook gekwalificeerd voor het NK. In twee wedstrijden heb ik me naar de 11e plek in de competitie van dit jaar gekregen en daar kan ik toch wel een beetje tevreden over zijn:). Al met al een wedstrijd waar ik eindelijk weer eens een keer vertrouwen uit kan putten.

*Zucht…* Opnieuw heb ik geen goed nieuws te melden. In Imst tijdens het WJK is weer gebleken in wat voor belabberde vorm ik ben. Veel tijd om hier over in te zitten heb ik niet. Vanaf komend weekend begint mijn bouldermaand, met (hopelijk) 4 boulderwedstrijden in 4 weekenden.
Veel zin om woorden aan het WJK vuil te maken heb ik niet. De eerste route werd ik 50e, de tweede 42e, jammer dat ik dan in het totaal 50e ben gebleven. De wedstrijd ging niet zoals zou moeten en daar houd ik het voor nu even op. Hoofd leeg, kop op, boulderen, een foutje wordt niet afgestraft en knallen de komende maand. Dat moet toch eigenlijk wel goed komen:).

Een grote leegte op deze site de laatste tijd. Dit was voornamelijk een combinatie van frustratie door mijn, teleurstellende prestaties, en dat ik gewoonweg niks had om over te schrijven. Inmiddels heb ik een lange tijd geen wedstrijden meer geklommen en is het geloof in dat ik wel goede prestaties kan leveren terug gekomen. Ik hoop dit binnenkort ook waar te kunnen maken, en dan zal ik zeker wat meer schrijven.